คิดถึงครู.......:ลงวันที่ 16 มกราคม 2555
posted on 16 Jan 2012 11:31 by nart-naraคิดถึงครูนันทิยา บัวทอง...ครูภาษาไทยสมัยประถม
ขอบคุณนะคะที่ทำให้สามารถเขียนคำว่า "พยายาม"
ได้ถูกต้องมาจนถึงทุกวันนี้ (ตอน ป.4 เขียนเป็น "พยาม" ตลอด 555+)
และคำว่า "พยายาม" ที่ครูสอนหนูในวันนั้น
มันทำให้หนูรู้ว่า....ไม่ว่าสิ่งใดก็ตามที่หนูลงมือทำ...
ถ้าเราใส่ความพยายาม และใส่ใจลงไป...ทุกๆอย่างมันจะสำเร็จได้เอง โดยไม่ต้องมีตัวช่วย
คิดถึงครูธาตรี บรรเลงจิต...ที่สอนคณิตศาสตร์สมัยประถม
ขอบคุณนะคะที่ทำให้หนูรู้สึกรักมันขึ้นมาบ้าง แม้จะโดนตีไปหลายรอบ
แต่ไม้เรียวของครูในวันนั้น...ก็สอนหนูว่า...ความรับผิดชอบคืออะไร
แม้แค่เป็นการบ้าน งานเล็กๆ...ก็ตาม เมื่อเราเป็นนักเรียน
การบ้านก็ถือเป็นความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ ที่หนูสมควรทำ
คิดถึงครูยามิน ปันฉาย...ที่สอนศิลปะสมัยประถม..สอน สปช.ด้วย...อ่อ สอนพละอีกอย่าง
ขอบคุณค่ะครู....ที่สอนให้หนูรู้จักกับการวาดรูป ระบายสี
ทุกวันนี้มันเป็นกิจกรรมสำคัญเลยในยามที่หนูรู้สึกเครียด
ขอบคุณค่ะครู...ที่ครูเป็นจุดเริ่มต้นให้หนูรักวิชาชีววิทยา และวิชาสังคม
เพราะหนูจำได้ว่าตอนที่ทำเเบบฝึกหัดในห้องเรียน หนูทำคะแนนได้เต็ม
การที่ครูชมเชยหนู ต่อหน้าเพื่อนๆ มันทำให้หนูรู้สึกดีกับวิชาท่องจำพวกนี้มากๆ
จนกลายเป็นคนชอบอ่านหนังสือไปโดยปริยาย
และขอบคุณที่ครูสอนให้หนูรู้จักกับกีฬาเปตอง...กีฬาลูกเหล็กที่หนูมีความสุขทุกครั้งที่ได้เล่น
คิดถึงครูน้ำฝน....ขอบคุณนะคะครู...คำพูดของครูในวันนั้น เป็นจุดเปลี่ยนที่ยิ่งใหญ่ของชีวิต
ครูบอกให้หนูไปสอบเข้าโรงเรียนประจำจังหวัด แทนการเรียนโรงเรียนใกล้ๆบ้าน
ถ้าครูไม่บอกหนูวันนั้น ก็ยังไม่เเน่ว่าวันนี้...หนูจะเป้นอย่างไรบ้าง
ถึงครูจะบอกหนูว่า...หนูเป็นเด็กใฝ่ดี แต่ถ้าหากไม่มีสังคมที่แวดล้อมไปด้วยเพื่อนดีๆ
และครูดีๆ หนูอาจจะไม่ได้ประสบความสำเร็จแบบในวันนี้ก็ได้ค่ะ
คิดถึงครูรัตนา สารสุข....ขอบคุณนะคะครู ที่ทำให้หนูรักภาษาไทย
ถึงหนูจะแอบขี้เกียจทำการบ้านภาษาไทยของครูมากๆก็ตาม
ขอบคุณค่ะ...ที่วันปัจฉิมครูเลือกหยิบเรียงความ
ถึงหนูจะแอบขี้เกียจทำการบ้านภาษาไทยของครูมากๆก็ตาม
แต่ว่า....การบ้านของครูในวันนั้น ทำให้หนูรักภาษาไทยมาจนถึงทุกวันนี้
ที่หนูเขียนถึงครูและโรงเรียนเรืองวิทย์ไว้
หนูยังคงยืนยันคำเดิมค่ะ เรืองวิทย์ คือบ้านหลังที่สอง
แม้ว่าหนูจะไม่ได้เป็นคาทอลิกก็ตาม
บ้านหลังอื่นในชีวิตมัธยม หรือชีวิตมหาลัย...ก็ไม่อบอุ่นเท่าเรืองวิทย์อีกแล้ว...
คิดถึงครูทุกๆ คนในวันที่หนูยังเป็นเด็ก..........หนูพูดได้เต็มปากเลยว่า
สำหรับหน้าที่ความเป็นครู..."พ่อพิมพ์ แม่พิมพ์"...ของหนูในวันนั้นทุกๆท่าน
ทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด หนูอาจไม่ใช่คนดีร้อยเปอร์เซ็นต์
แต่หนูก็ดีพอที่จะให้ครูได้ภูมิใจ...ได้อวดใครได้อย่างเต็มปากว่า...นี่คือลูกศิษย์ของฉัน...
และเช่นเดียวกันค่ะ...หนูก็ภูมิใจที่ได้เป็นลูกศิษย์ครูทุกคน